Θύμιος Καλαμούκης: Η κρίση είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είμαστε και με ποιούς πάμε

Η κρίση είναι ευκαιρία. Ευκαιρία, να ξεκαθαρίσουμε, ποιοι είμαστε και με ποιούς πάμε.

Άκουγα τον Γρηγόρη Ψαριανό, βουλευτή της  Δημοκρατικής Αριστεράς, της περίπου Αριστεράς και του περίπου ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, να κατηγορεί την παραδοσιακή Αριστερά που δεν συμμετέχει, στην κυβέρνηση κατοχής, Παπαδήμου,  να λέει ότι η Αριστερά γεννάει φασίστες, και να πιστεύει ότι η σωτηρία, του τόπου θα έρθει από μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (!!!), ΝΔ (!!!) και ΔΗΜΑΡ.

Αφού επαναλάβω τον γνωστό πλεονασμό, ότι όλοι είμαστε ελεύθεροι να λέμε την άποψή μας, ότι αυτό είναι πολύ ωραίο, όπως ωραίο είναι να «πλακωνόμαστε ιδεολογικά», μπλα μπλα, μπλα. Θα επισημάνω τα εξής:

Αριστεροί, δεν είναι όλοι, και αριστερά δεν είναι τα πάντα. (ΕΥΤΥΧΩΣ). Πολύ περισσότερο αριστερός δεν είναι όποιος δηλώνει αριστερός. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, κάποιος αριστερός να ζητά κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ και λοιπών δυνάμεων, για να εφαρμόσει το μεγαλύτερο, σκληρότερο και πιο άδικο πακέτο λιτότητας που έχει εφαρμοστεί, ποτέ, στο λαό.

Συνέχεια

Κονστάντσο Πρέβε: Περνάμε από μια μορφή καπιταλισμού σε μιαν άλλη.

Είμαστε σε φάση μετάβασης από μια μορφή του καπιταλισμού σε μια άλλη μορφή του, γενικότερη και παγκοσμιοποιημένη. Περνάμε στον απόλυτο καπιταλισμό. Η Ελλάδα είναι μόνο ένας αδύναμος κρίκος, το καλύτερο πειραματόζωο πριν από την Ιταλία και την Ισπανία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΖΟΥ

Κύριε Πρέβε, κατά την αντίληψή σας, τι είναι αυτό που βιώνουμε στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια που ξέσπασε η κρίση;

Στην Ελλάδα υπάρχει τώρα μια μεγάλη κρίση του καπιταλισμού, αλλά εγώ δεν πιστεύω ότι είναι σωστή η ορολογία κρίση του καπιταλισμού. Είμαστε σε φάση μετάβασης από μια μορφή του καπιταλισμού σε μια άλλη μορφή του, γενικότερη και παγκοσμιοποιημένη. Γι’ αυτό πιστεύω ότι θα περάσουμε από μια μορφή του καπιταλισμού σε μιαν άλλη. Από έναν ευρωπαϊκό καπιταλισμό, κεϊνσιανό, του Μπίσμαρκ, του Ντε Γκολ, των συνδικάτων, σε μια καθαρή μορφή του καπιταλισμού, αγγλοσαξονική, αμερικανική, σε έναν απόλυτο καπιταλισμό. Η Ελλάδα είναι μόνο ένας αδύναμος κρίκος, το καλύτερο πειραματόζωο, για να περάσουμε μετά στην Ιταλία και κατόπιν στην Ισπανία. Η Πορτογαλία είναι ιδιαίτερη περίπτωση γιατί είναι μια αγροτική κοινότητα συνηθισμένη στη φτώχεια. Οχι στη μιζέρια, στη φτώχεια.

Συνέχεια

Τσόμσκι: διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα

Οι λαοί, λοιπόν, κάνουν ένα διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα και από όνειρο σε όνειρο, χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου καλύτερα;

«Οχι, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν το σκαρφάλωμα ενός βουνού με στόχο να κατακτήσεις την κορυφή.

Κάθε φορά όμως που φτάνεις στην κορυφή που έχεις βάλει στόχο, ανακαλύπτεις ότι από εκεί φαίνεται μια άλλη, νέα, πέρα από αυτήν που κατέκτησες, και πρέπει να αρχίσεις πάλι το ταξίδι.

Τότε όμως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ήδη κατακτήσει τον προηγούμενο στόχο σου.

Νομίζω ότι αυτή είναι όλη η ανθρώπινη Ιστορία, επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν.
Το πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μπροστά του ακόμη ψηλότερες κορυφές, τις οποίες δεν γνώριζε από πριν, και θα πρέπει να τις κατακτήσει.

Αρα δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων».

http://www.koutipandoras.gr/?p=11109

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Προβατάς και δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 16 Οκτωβρίου 2011

Τσόμσκι: «Η τρόικα θέλει να σας καταστρέψει»

Πιστεύετε, παρ’ όλα αυτά, ότι μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστρεπτική για εμάς;

«Ναι, παρ’ ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Γι’ αυτό πιέζει έτσι το ΔΝΤ, διότι ξέρει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή και συνεπώς γνωρίζει ότι μπορεί να πιέσει. Προσέξτε τον φασισμό του οικονομικού συστήματος. Είναι σαν να μου έχετε δανείσει εσείς χρήματα, με ληστρικά κιόλας επιτόκια, να σας αποπληρώνω για κάποια χρόνια και όταν ξαφνικά δεν μπορώ να σας πληρώσω άλλο, να μου λέτε: “Ωραία, θα πληρώσουν οι φίλοι και οι γείτονες για σένα”. Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αν ένας επενδυτής, μια τράπεζα ας πούμε, έχει επενδύσει με ρίσκο σε μια χώρα, και βέβαια πάντα με ληστρικά επιτόκια, και κάποια στιγμή η χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώνει, έρχεται το ΔΝΤ και λέει ότι θα πληρώσουν άλλοι για σένα. Αυτοί, φυσικά, είναι πάντα οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών, οι οποίοι δεν πήραν ποτέ το συγκεκριμένο δάνειο. Ολα γίνονται, αρκεί να μη χάσουν οι τράπεζες. Και τελικά να μην έχουν στην ουσία κανένα ρίσκο!».

http://www.koutipandoras.gr/?p=11109

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Προβατάς και δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 16 Οκτωβρίου 2011.