Μάι 13 2012

Την αριστερά πολλοί αστοί αγάπησαν, τους κομμουνιστές ουδείς.

Επτά σε παίρνει αριστερά.

Η αριστερά ως όρος που υποδηλώνει τον προοδευτικό, πολιτικό χώρο καθιερώθηκε επί γαλλικής επανάστασης, από τον τρόπο που κάθισαν και μοιράστηκαν στα έδρανα της εθνοσυνέλευσης οι πολιτικές δυνάμεις της εποχής. Μια ομαδοποίηση που έχει μείνει ως τις μέρες μας: από την ελληνική βουλή – όπου το κκε κάθεται αριστερά όπως μας δείχνει η κάμερα- μέχρι τα φοιτητικά αμφιθέατρα, όπου έρχεται ενίοτε κανείς ανυποψίαστος πρωτοετής και στιγματίζεται άθελα του, ή βρίσκεται ανάμεσα σε νεκρές ζώνες και διασταυρούμενα πυρά, προσπαθώντας να καταλάβει τι γίνεται.

Ούτω πως προκύπτει ένα διαχρονικό παιδικό ερώτημα που ωστόσο δεν έχει βρει ακόμα απάντηση. Εννοούμε αριστερά όπως τους βλέπουμε εμείς ή όπως κάθονται αυτοί; Κι ο συριζα τι είδους αριστερά είναι; Όπως μπαίνουμε ή όπως βγαίνουμε από την εε και το ευρώ; Και γιατί έχει τόσες αντιφάσεις (από τη σκοπιά της τυπικής λογικής) και λέει ο καθένας τα δικά του, ώστε να μην ξέρει τελικά η αριστερά τι ποιεί η δεξιά συνιστώσα;

Φταίει κι εκείνο το προεκλογικό σποτάκι επί κωνσταντόπουλου, με σλόγκαν «η καρδιά χτυπά αριστερά», ενώ το μισό τους δυναμικό έκλινε επί-δέξια και ταλαντευόταν, προκαλώντας καρδιακές αρρυθμίες. Έψαχναν λοιπόν τον πολιτικό της χτύπο και τον ξανάβρισκαν στην κούλουρη, όπου πήγαινε η ψυχή τους μέχρι να μπουν οριακά στη βουλή και να ανασάνουν με ανακούφιση. Γι΄αυτό πήραν το βηματοδότη της ρίζας να τους υποστηρίζει και έφτιαξαν το συριζα. Και τώρα που κάποιοι ονειρεύονται μια αριστερή κυβέρνηση που να απειλεί με εμφράγματα το ευρώ και την εε, το πράγμα γίνεται φαιδρό και αρχίζει να θυμίζει κωμωδία του σακελλάριου: χτυποκάρδια στις βρυξέλλες. Continue reading →

Μάι 8 2012

Ν.Μπογιόπουλος: Λόγω,ακριβώς,των «ειδικών συνθηκών»

Κάποιοι, πριν από τις εκλογές και εντονότερα τώρα, μετά τις εκλογές, αναφέρονται στο γεγονός ότι η Ελλάδα, όπως σημειώνουν, διέρχεται «ειδικές συνθήκες».
Προσθέτουν ότι βάσει αυτού του λόγου, των «ειδικών συνθηκών», θα πρέπει να καθοριστεί και η στάση των πολιτικών κομμάτων.

Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι «ειδικές συνθήκες»:

Η βαρβαρότητα, με τη μορφή της λιτότητας, της αντιλαϊκής αγριότητας, του εργασιακού μεσαίωνα, που εξαπλώνονται στην Ευρώπη, στην Αμερική και στον κόσμο ολόκληρο, είναι το αποτέλεσμα μιας παγκόσμιας κρίσης.
Αλλά, όπως άλλωστε παραδέχονται οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες και τα πολιτικά τους όργανα, αυτή η κρίση έχει όνομα: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη καπιταλιστική κρίση.

Αυτή είναι η πρώτη και κύρια «ειδική συνθήκη»: Η κρίση του καπιταλισμού. Ποιο συμπέρασμα προκύπτει, επομένως, από τούτη την κομβική διαπίστωση;

Τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:

Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της – ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της κρίσης -

είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη» που αναδεικνύει – και μάλιστα με απόλυτο τρόπο -

ότι η βαρβαρότητα, η αγριότητα, ο μισανθρωπισμός, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία και η κάθε λογής έκφρασή τους, όπως τη βιώνουμε στην Ελλάδα (από τα μνημόνια και τις μειώσεις μισθών, μέχρι την εκτίναξη της ανεργίας και την εξάπλωση της κοινωνικής συμφοράς) δεν αποτελούν παρά τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος – του καπιταλιστικού συστήματος – που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος) προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή, μέσα από την κοινωνική λεηλασία, βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κ.λπ.).

Continue reading →

Μάι 1 2012

Στάθης: Ψηφίζονται κρυπτόμενοι ή: όταν βγει στο φως η «Χρυσή Αυγή», θα καεί…

Έως τώρα η Ελλάδα είχε την τιμή να είναι από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που στο Κοινοβούλιό τους δεν είχαν καταφέρει να μπουν νεοναζί.

Το δύο κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμού, όμως, έφθειραν τόσον το πολίτευμα, ώστε, ως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις, η πιθανότης να μπουν οι επίγονοι του Χίτλερ στη Βουλή είναι υπαρκτή.

Ας μπουν!

Θα πάθουν ό,τι έπαθε και το ΛΑΟΣ! Θα αναμετρηθούν με την πραγματικότητα θα βρεθούν ελλιποβαρείς και θα εξαερωθούν.

Το ίδιο έχει συμβεί πολλές φορές ακόμα και στην (βεβαρημένου φασιστικού παρελθόντος) Ευρώπη – για παράδειγμα ο πολύς καμαράντεν Μπόσι της Λίγκας του Βορρά! ο φυρερίσκος χρησιμοποιούσε τους μελανοχίτωνές του απλώς για να πλουτίζει ο ίδιος.

Continue reading →

Απρ 8 2012

Παντελής Μπουκάλας: Με τη λογική του θυμού

     Κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ επειδή οι στρατάρχες έτυχε να δουν μακελεμένα κορμιά, πολιτογραφημένα στη δίχως έθνη και θρησκείες αυτοκρατορία του θανάτου.

     Κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ επειδή οι πολιτικοί που τον κήρυξαν, για τις πατρίδες πάντοτε και για τις θρησκείες, έτυχε να δουν, σε φωτογραφίες αυτοί, σακατεμένα σώματα και σμπαραλιασμένες πόλεις.

     Για εκ προοιμίου υπολογισμένες απώλειες πρόκειται· ακόμα κι αν ξεπεράσουν το στατιστικώς προβλεπόμενο, εύκολα προσπερνιούνται.

     Τα ίδια και με τον μονίμως ακήρυκτο και εσαεί ατέλειωτο κοινωνικό πόλεμο, γιατί περί αυτού πρόκειται πάντα, ας μη φοβόμαστε τις λέξεις.

     Παράπλευρες απώλειες, επίσης στατιστικώς προβλεπόμενες, είναι όσοι πεθαίνουν από πείνα ή ψύχος κι όσοι αυτοκτονούν – όπως ο φαρμακοποιός, όπως οι εν εκουσίω (εκουσίω;) θανάτω αδελφοί του στην Ιταλία, την Ισπανία κι όπου αλλού συνηθίζεται, όπως εδώ, η απόκρυψη του αυτοχειριασμού, τάχα για να μην τρωθεί το κοινωνικό φρόνημα ή απλώς για να γίνει δεκτός ο νεκρός στο νεκροταφείο και να μην αποκλειστεί από τις ουράνιες βασιλείες. Θύματα όλοι ενός διαρκούς πολέμου που τώρα ονομάζεται κρίση.

     Κι εδώ σε φήμες στηριζόμαστε για τον αριθμό όσων τερμάτισαν τη ζωή τους πυροβολημένοι από την ανέχεια ή τον φόβο της επερχόμενης ανέχειας, ή σπρωγμένοι στην άκρη ενός μπαλκονιού από την ντροπή τους, έτσι νιώθουν, που δεν κατάφεραν να διασώσουν όσους όρους υπηρετούσαν την αξιοπρέπειά τους.

     Και γι’ αυτούς πάντως τα δημόσια κλάματα δεν κρατούν πάνω από τρεις μέρες. Εχει τον τρόπο της η ζωή. Και τις ανάγκες του ο προεκλογικός αγώνας.

     Το κείμενο που άφησε πίσω του ο αυτόχειρας του Συντάγματος είναι διπλό: Το σώμα του πρώτα, αποφασιστικά πυροβολημένο εκεί όπου δεν υπήρχε ενδεχόμενο διαφυγής. Το γράμμα του έπειτα, όχι μια κραυγή μα ένα τεκμήριο πως ο θυμός του παρέμεινε έλλογος και στην ακρότατη στιγμή του βίου του. Αν είχε επιλεγεί η εισβολή στη Βουλή, τότε, είναι βέβαιο, τα δημόσια κλάματα δεν θα κρατούσαν καν τρεις ώρες· θα ’διναν γρήγορα τη θέση τους στα αναθέματα.

     Ούτε τώρα θα υπάρξει παραδειγματισμός. Αλλά θα μείνει τουλάχιστον το σημείο-όριο: να πατάς στην πλατεία των Αγανακτισμένων στραμμένος προς τη Βουλή. Με το βλέμμα σου να διαλέγει τελικά τον Αγνωστο για ν’ ακουμπήσει.

Του Παντελη Mπουκαλα | kathimerini.gr | http://tinyurl.com/ch2lvfo

.

Απρ 2 2012

Γιάννης Πανούσης: Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς μύθους;

Τη μεγαλύτερη ζημιά που έχει κάνει μέχρι τώρα η οικονομική κρίση είναι ότι γκρέμισε την αυτo-εικόνα μας.

Άλλα πιστεύαμε ότι είμαστε κι άλλο είμαστε.

Εξηγούμαι:

  • Τι είδους Ζορμπάδες (νομίζαμε ότι) είμαστε που με την  πρώτη «στραβή» (κρίση) αρχίσαμε τα αντικαταθλιπτικά χάπια και τα απονενοημένα διαβήματα;
  • Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι «ο Θεός είναι Έλληνας» παρά το γεγονός ότι ο καπιταλισμός μοιάζει να ευνοεί το χρήμα και τα όπλα και όχι το «αθάνατο (;) αρχαίο πνεύμα»;
  • Τι είναι αυτό που μας κάνει να προτιμάμε αυτούς που αλαζονικά μας δηλώνουν ότι ξέρουν να άρχουν  από αυτούς που διδάχτηκαν με σεμνότητα τη σοφία του άρχεσθαι;
  • Είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε ότι οι ίδιοι ή τα παιδιά τους ή οι γαμπροί τους ή οι κουνιάδοι τους ή οι συνέταιροί τους θα αλλάξουν τη μοίρα αυτού του ρημαγμένου (από τους όμοιούς τους) τόπο;
  • Πότε θα αντιληφθούμε ότι μαγκιά δεν είναι να βρίζεις στα καφενεία και στα γήπεδα, αλλά να αμφισβητείς το βάθος της εξουσίας (και όχι απλώς τα πρόσωπα / προσωπεία) και να πληρώνεις το σχετικό τίμημα;
  • Γιατί δεν ανακηρύσσουμε ανάξιους (πολιτικά και κοινωνικά) αυτούς που στριμώχνονται στα μαγειρεία του κάθε άρχοντα επαιτώντας ένα ξεροκόμματο «αρμοδιοτήτων»;

Εν αναμονή της αναζήτησης/ανεύρεσης της νέας ταυτότητας του Έλληνα καλό θα ήταν να κοιτάμε εκτός από την (άδεια) τσέπη μας και το (διάτρητο) αξιακό μας σύστημα.

του Γιάννη Πανούση | http://tinyurl.com/cwpgfpd

.

Απρ 1 2012

62,5% το ΝδΠας

Το ΝδΠας με μεγάλη άνεση ξεπερνάει το 62,5% και σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πρωταπριλιά; Ίσως όχι.

Θεόδωρος: Μπορώ με παλιές τεχνικές, εμπειρίες και μνήμη να εξηγήσω αυτό που θα προκύψει;

Άκης: Άσε καλύτερα. Σε ξεπερνάει η πραγματικότητα. Το καινούργιο.

Θεόδωρος: Υπάρχει καινούργιο; “… όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…”

Άκης: Υπάρχει. Αλλά δε μπορείς να το αντιληφθείς.

Θεόδωρος:  Είμαι σοβαρά γιατρέ μου;

Άκης: Όχι, απλά μεγάλωσες και φοβάσαι.

Θεόδωρος:  Ισχυρίζομαι ότι το νέο, το καινούργιο, το ολοκαίνουργιο κόμμα που προέκυψε από τη δυσφορία, την αγανάκτηση, την απόγνωση, είναι το ΝδΠας. Έχει ρεύμα, προβολή, αλλά το κυριότερο: έχει λαό!

Άκης: Μα ο λαός του έχει γυρίσει την πλάτη !!! Και κυρίως οι νέοι.

Θεόδωρος: Όλος; Όχι.

Άκης:  Μα γιατί;

Θεόδωρος:  Εεεε… γιατί έχει η γάτα ένα αυτί. Γιατί έτσι.

Άκης: Καλά δε βλέπεις γύρω σου; Άνεργοι, νεόπτωχοι, αγανακτισμένοι !!!

Θεόδωρος: Τσατισμένους βλέπω. Πικραμένους βλέπω. Αγανακτισμένους δε βλέπω.

Άκης: Είσαι αλλού γι αλλού. Στη κοσμάρα σου. Στη βολή του καναπέ σου. Και στο μαγαζάκι σου.  Όσο αντέξει δηλαδή ανοικτό, αλλά εσύ προσποιείσαι ότι έχεις δουλειά.

Θεόδωρος: Για να σου πω ξεφτέρι μου… Τους μόνους αγανακτισμένους που είδα, είναι “οι πλούσιοι”. Που μετέτρεψαν την αγανάκτηση τους σε οργή. Κι άλλαξαν τη κυβέρνηση και τώρα έχουν φτηνότερους εργάτες και μικρότερη φορολογία. Και περνάνε 60 νομοσχέδια στη καθισιά τους.

Άκης: Κι εγώ σου λέω ότι μετράνε μέρες. Κι αν όχι, εγώ και κάτι άλλοι δε θα τους αφήσουμε σε ησυχία. Και θα γίνουμε πιο πολλοί, δε βλέπεις τις δημοσκοπήσεις; Θα πατώσουν.

Θεόδωρος: Αυτό που βλέπω είναι ότι στα επαγγελματικά σωματεία, στις συνδικαλιστικές οργανώσεις, στη δημόσια διοίκηση, παντού πλειοψηφία είναι το ΝδΠας.

Άκης: Τους γυρνάνε τη πλάτη σου λέω …

Θεόδωρος: Ναι καλά… Γίνανε όλοι αριστεροί … Κάτσε να πέσουν οι πρώτες ατάκες, οι εκβιασμοί και η τρομοκρατία. Και τότε τα λέμε για τα ποσοστά.

Άκης: Με απογοητεύεις ρε μπάρμπα. Άσε με τουλάχιστον να το παλέψω. Γιατί  “μπροστά δε ξέρω τι θα βρω, μα πίσω δε γυρίζω“.

Θεόδωρος: Μπες εσύ μπροστά κι ακολουθώ κι εγώ. Ένα όμως να ξέρεις: “… δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί …”

Άκης: Γι αυτό λοιπόν ” καταδικάζω την κοινωνική ειρήνη, απ’ όπου κι αν προέρχεται “.

Θεόδωρος: Ξιά σου

 

Σημ: Οι παλιοί γνωστοί με ξέρουν σαν Άκη Στεργίου, οι νεώτεροι σαν Θεόδωρο Στεργίου.

.

Μαρ 30 2012

Οδυσσέας Ιωάννου: Όχι, δεν μετανιώνω

     Μαζί με το οριζόντιο μοίρασμα της ευθύνης, ήρθε και η υστερία της αναθεώρησης. Να αναθεωρήσουμε όλοι τις ζωές μας, να τελειώνουμε με τους μύθους της Μεταπολίτευσης, να γκρεμίσουμε το σύμπαν, να βρούμε το φρέσκο.

     Να το βρείτε! Σαν άσκηση για το σπίτι ψυχάκια καθηγητή “Να μου φέρετε όλοι αύριο έναν κατάλογο με 30 λάθη που κάνατε τόσα χρόνια. Θέλω κανονικό αυτομαστίγωμα, όχι γιαλαντζί κλαψουρίσματα. Η αυτοκριτική είναι ίδιον των μεγάλων ανδρών”. Από κοντά και η θεωρία πως μόνο όποιος αλλάζει μένει για πάντα νέος και πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει (απίστευτα άσχετο!) και ελάτε να τα φτιάξουμε όλα από την αρχή, σωστά.

     Σκέτες φράσεις, πεταμένες λέξεις τυχαία, σαν ζάρια, μήπως και φέρουν τίποτα κουφές εξάρες. Μέσα στα πάντα που ζητάνε να δούμε αλλιώς είναι και ό,τι γάλα βυζάξαμε. Από τα τραγούδια που αγαπήσαμε, τα βιβλία που διαβάσαμε, τους ανθρώπους που τιμήσαμε, το αίσθημά μας περί δικαίου, τις ανθρωπιστικές “φιλολογίες” μας, τις “συναισθηματικές” μας προσεγγίσεις, τις “κουλτουριάρικες” επιλογές μας, όλες τις οχυρώσεις μας απέναντι στους λογής λογής κυνισμούς της financial κοινωνίας του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Πήραν φόρα και έρχονται. Χυμάνε από παντού τα master της αναθεώρησης και βάλθηκαν να μας βάλουν στον ίσιο δρόμο.

.

Continue reading →